Energieportret: Michael Siem
Prototype: de Korsi

Energieportret: Silvia Busby

1Jd1exzQ

Het is een bitterkoude winterdag en Silvia Busby is warm gekleed in een behaaglijk huispak. De lichtgrijze kitten Shinzu volgt haar nieuwsgierig naar de woonkamer in de bovenwoning in de Rosener Manzstraat, waar ze nu vier jaar woont. “Relatief kort als je het met de anderen hier vergelijkt. Hiervoor woonde ik vlakbij op de Mathenesserdijk, maar die huizen moesten gerenoveerd worden. Dit was onze tijdelijke woning maar ik besloot om te blijven.” Enerzijds omdat de woning beviel, anderzijds omdat er een rechtszaak was geweest tegen de vorige (particuliere) huisbaas. “Die hadden we wel gewonnen, maar je blijft dan toch te maken hebben met dezelfde mensen.”

Ondanks dat ze fijn woont mist ze soms haar oude buurt. “Dat was iets socialer. Het was een diverse buurt: ik zat tussen Nederlanders, Surinamers en de huiseigenaar was de moskee. Hier wonen bijna alleen Marokkanen en zij zijn meer op zichzelf. Dat heeft denk ik met de cultuur te maken. Als je trouwens eenmaal contact hebt met de gemeenschap zijn ze heel open en hartelijk. Ik heb een Marokkaanse schoondochter en collega, daar heb ik dat bij gemerkt. Maar die eerste stap om binnen te komen is moeilijk.”

De gemeenschappelijke binnenplaats verandert daar weinig aan. “Alleen de mensen op de begane grond hebben de sleutel, dus je wilt het niet de hele tijd hoeven vragen als je in de tuin wilt zitten.” Contact met haar directe buren heeft ze wel. “Ik hoef ook niet met de hele buurt te socialiseren hoor, maar op de Mathenesserdijk zeiden mensen wel ‘goedemorgen’ of ‘goedemiddag’ tegen elkaar en soms babbelde je even met de buurvrouw aan de overkant. Als ik hen nu tegenkom maken we nog steeds een praatje. Dat heb je hier helemaal niet.” Reden om te verhuizen is het voor haar niet. “Maar soms speelt het toch wel door mijn hoofd. Ook omdat het een buurt is waar regelmatig politie komt, omdat jongeren van alles uithalen.”

Aangezien ze wel van een praatje houdt raakte ze in gesprek met Melle Smets over het Huis van de Toekomst, terwijl hij aan het klussen was. “Hij legde uit waar het over ging. Ze pakken oude dingen om daar nu energie mee op te wekken. Voor veel buitenlandse mensen is het misschien wel moeilijk om precies te begrijpen waar dat over gaat, om oude dingen te associëren met het nu, of met de toekomst, of henzelf. Ze zijn de taal ook niet altijd machtig.” Silvia is benieuwd of met het Huis van de Toekomst meer contact zal worden gelegd in de buurt. “Ik heb daar wel twijfels over, want het zit er best ingebakken bij de mensen hier, het is moeilijk om dat zomaar te veranderen. Ze zien natuurlijk alleen maar Nederlanders daar, dus dat maakt het ook niet makkelijker om contact te leggen. Toch vind ik het mooi dat ze het proberen.”

Zelf is ze ook actief bij het Huis van de Toekomst. “Ik heb weleens wat taarten gebakken in de oven. Dat vind ik leuk want ik houd van bakken. Maar niet elke woensdag, want ik werk ook als vrijwilliger bij de Bloedbank.” Als gastvrouw ontvangt ze daar een paar dagen per week donoren, die iets te eten en drinken krijgen aangeboden. “Met name na het bloedprikken, om weer aan te sterken.”

Silvia werd geboren op Curaçao en groeide op in Brabant. “Van daaruit ben ik echt gewend om sociaal contact te hebben met de omgeving.” Bij Philips in Breda leerde ze fijnsolderen, wat ze altijd zou blijven doen. Voor haar werk verhuisde ze twintig jaar geleden naar Rotterdam. “Eerst in de buurt van Zuidplein en daarna kwam ik in West terecht.” Drie zoons zijn al uit huis, waarvan een in Groningen, de ander in België en de laatste in Rotterdam woont. Haar zestienjarige dochter woont nog thuis.

Ondanks de centrale verwarming en dubbel glas is het energieverbruik in de woning met zijn tweeën volgens haar ‘best hoog’. “Ik heb wel moeite met de energierekening, de ene keer is het heel hoog, de andere keer is het iets lager. Ik zit nu bij Eneco maar ik overweeg over te stappen.” De hoge rekening zou te maken kunnen hebben met het feit dat haar onderbuurman geen enkele verwarming aanheeft en dag en nacht de tuindeur open heeft staan. “De vloeren zijn van hout, dus het is hier best koud.” Toch probeert ze bewust niet te veel te stoken. “Ik probeer daar wel op te letten, dus als een kamer niet wordt gebruikt draai ik de radiator daar uit.” Toevallig staat ze net op om de deur achter de zojuist binnengekomen Shinzu dicht te doen. “Deuren dichthouden scheelt ook, want er komt veel kou uit de gang waardoor het hier snel afkoelt.” Belangrijk is daarnaast warm aankleden. “Mijn dochter loopt soms in een t-shirt en een korte broek en dan vindt ze het koud. Dan zeg ik: ‘Doe je onesie maar aan.’”

Of een overgang van het gas af verandering in de energiekosten zou brengen weet ze niet. “Ik vraag me af of elektriciteit voordeliger is. Daar heb ik wel mijn twijfels over, want ik betaal meer voor elektra dan gas.”

Tekst: Teun van den Ende.
Foto: Florian Braakman.